اندیشکده «شورای آتلانتیک» در مقاله‌ای به قلم «جیمز جوینر» سردبیر این اندیشکده، در این باره نوشت: اوباما در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل اظهار داشت: «دولت ایران بارها و بارها در استفاده از فرصت‌ها برای اثبات صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای خود، ناموفق عمل کرده است. ایالات متحده خواستار حل این موضوع از طریق مذاکره و دیپلماسی است و ما معتقدیم که هنوز زمان و شرایط لازم برای حل این موضوع وجود دارد. اما این زمان نامحدود نیست. ایالات متحده در صورت لزوم، آنچه را که برای جلوگیری ایران از دستیابی به سلاح هسته‌ای لازم باشد، انجام خواهد داد».

* اظهارات به ظاهر تند و خشن اوباما، در حقیقت پوچ و توخالی است

اکنون، این اظهاراتِ پوچ و توخالی، در ظاهر «تند و خشن» به نظر می‌رسند. این موضع‌گیری‌ها، به ویژه در بحبوحه مبارزات انتخاباتی، امری طبیعی محسوب می‌شود. اوباما و روسای جمهور قبلی ایالات متحده، سال‌ها موضع گیری‌های مشابه‌ای را درباره موضوع ایران اتخاذ کرده‌اند، اما اکنون وی شیوه متفاوتی را در اجرای آن دنبال می‌کند. البته این امکان نیز وجود دارد که اوباما درباره مواضع خود جدی باشد. شاید یک خط قرمز یا ضرب‌الاجلی وجود داشته باشد که وی هنوز درباره آن صحبت نکرده است و شاید عبارتِ «آنچه که باید انجام دهیم»، به عنوان یک گزینه قریب‌الوقوع تلقی می‌شود، نه به عنوان یک گزینه خیالی.

* با توجه به سوابق جنگی ایالات متحده، به رسمیت شناختن ایرانِ هسته‌ای برای این کشور، امری غیرممکن است

اوباما بر این عقیده است که ادامه دادن مواضع قبلی علی رغم اظهارات تند و خشن، وی را وارد مخمصه‌ای می‌کند که احتمال آغاز یک جنگ ناخواسته و اجتناب ناپذیر را افزایش می‌دهد، موضوعی که درمورد جنگ افغانستان نیز اتفاق افتاد. با این حال، پس از سال‌ها سخنرانی درباره لزوم جنگ‌های اجتناب ناپذیر و پیامدهای آن، اقرار کردن به یک واقعیت ناخوشایند از لحاظ سیاسی، برای آمریکا غیرممکن شده است. صرفه نظر از تمام این مسائل، اوباما اظهارات خود در سازمان ملل را بر مبنای یک فرض عجیب و غریب ابراز کرد، وی گفت: «اشتباه نکنید، ایرانِ مجهز به سلاح هسته‌ای، موضوعی نیست که بتوان از آن جلوگیری کرد».

* به جز آمریکا، هیچ دولتی علی رغم تمام فشارها، تاکنون از بمب هسته‌ای استفاده نکرده است

در تاریخچه شصت و هفت ساله تسلیحات هسته‌ای، این تسلیحات تنها دو بار مورد استفاده قرار گرفته و هر دو بار نیز توسط ایالات متحده استفاده شده است. هر دو بار در زمانی بوده که هیچ کشور دیگری چنین تسلیحاتی را در اختیار نداشته است. هر دو بار در سه روز اولِ آغاز عصر هسته‌ای اتفاق افتاده است. در این شصت و هفت سال و از زمان بمباران هسته‌ای ناکازاکی، هیچ بمب هسته‌ای دیگری، به جز برای آزمایش، مورد استفاده قرار نگرفته است. طی سال‌ها، دولت‌هایی جنگ طلب و بی ثبات، سلاح‌های هسته‌ای در اختیار داشتند، اما خوشبختانه علی رغم آنکه آن‌ها در مبارزه با دشمنان خود از سلاح‌های متعارف استفاده می‌کردند، از استفاده این تسلیحات هسته‌ای از جانب آن‌ها، جلوگیری به عمل آمد؛ دولت‌هایی از قبیل دولتِ جوزف استالین، مائو زدونگ، کیم ایل سونگ و کیم جونگ ایل. در درگیری‌های دائمی میان پاکستان و هند، هر دو کشور به عنوان کشورهایی اتمی محسوب می‌شوند، اما آن‌ها علی رغم تمام درگیری‌های مرزی، در برابر فشارها برای استفاده از بمب هسته‌ای مقاومت می‌کنند.

* اظهارات اوباما درباره برنامه هسته‌ای ایران، مضحک و خنده‌دار است

اوباما همچنین اظهار داشت که ایرانِ هسته‌ای به عنوان تهدیدی برای امنیت اسرائیل، کشورهای حوزه خلیج فارس و ثبات در اقتصاد جهانی محسوب می‌شود. اما این سخنان بسیار مضحک و خنده دار است. رهبران ایران ممکن است از دیدگاه غرب، رهبرانی غیر‌منطقی به نظر برسند، اما با گذشت بیش از سی سال از انقلاب اسلامی ایران، آن‌ها به طور واضح و مشخص ثابت کردند که امنیت و ثبات کشورشان از هر موضوع دیگری با اهمیت‌تر است. در حقیقت، آن‌ها چه سود و منفعتی از جنگ با اسرائیل به دست خواهند آورد؟ به جز یک جنگ منطقه‌ای دور از ذهن که در جریان انتقال و صادرات نفت اخلال ایجاد می‌کند، تصور این موضوع که ایرانِ هسته‌ای باعث ایجاد مشکل در اقتصاد جهانی خواهد شد، بسیار سخت و دشوار است. اگر اقتصاد جهانی توانسته است از چنگ کره شمالیِ هسته‌ای و سه رهبرش جان سالم به در ببرد، قطعاً یک کشور هسته‌ای دیگر نیز هیچ مشکلی ایجاد نخواهد کرد.

سرانجام، اوباما ادعا کرد که ایرانِ هسته‌ای باعث آغاز یک رقابت برای دستیابی به تسلیحات هسته‌ای در منطقه خواهد شد و همچنین معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را نیز زیر سال خواهد برد. هنگامی که هیچ شک و تردیدی درباره درخواست رهبری سُنی عرب مبنی بر جلوگیری از همسایه فارس و شیعه خود از دستیابی به سلاح هسته‌ای، وجود ندارد، کاملاً واضح است که اسرائیلی‌ها نیز چنین موضع مشابه‌ای را دنبال می‌کنند. بنابراین، دلیل بزرگ جلوه دادن برنامه هسته‌ای ایران هنوز مشخص نیست.

* ناکارآمدی معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای

با توجه به نگرانی‌های اوباما درباره رعایت معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، آیا می‌توانیم از تظاهر به کارآمد بودن این معاهده به عنوان یک عامل بازدارنده، جلوگیری کنیم؟ هند، پاکستان، کره شمالی و اسرائیل، بدون کوچک‌ترین توجهی به واکنش‌های بین‌المللی، اقدام به آزمایش بمب‌های هسته‌ای خود کردند. بنابراین واضح است که اگر کشورهای پیشرفته خواهان تسلیحات هسته‌ای باشند، به سرعت می‌توانند آن را به دست آورند.

* مواضع تند رامنی در قبال ایران، برگرفته از سخنان خودِ اوباما است

در واقع می‌توان گفت که موضع گیری نامزد حزب جمهوری خواه در قبال ایران، برگرفته از این سخنرانی اوباما است: «میت رامنی بر این عقیده است که دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای، یک موضوع غیرقابل قبول است. در صورت موفقیت ایران در رسیدن به اهداف هسته‌ای خود، چشم انداز جغرافیایی و استراتژیکِ خاورمیانه به نفع ایران تغییر جهت خواهد داد. ایرانِ هسته‌ای به عنوان تهدیدی برای موجودیت اسرائیل، کشوری که تأمین امنیت آن جزو منافع اصلی ایالات متحده به حساب می‌آید، تلقی می‌شود. اگر توانایی‌های ایران در زمینه فناوری موشک‌های بالِستیک گسترش یابد، امنیت اروپا و حتی ایالات متحده را به مخاطره خواهد انداخت. این امر در حالی باعث ایجاد یک رقابت هسته‌ای در منطقه می‌شود که کشورهای عربی در حال حاضر نیز در تلاش برای پیشرفت در برنامه‌های هسته ای خود هستند. در نتیجه، شاهد یک جریان مخوف از تنش‌های هسته‌ای در یکی از بی ثبات‌ترین مناطق دنیا، یعنی خاورمیانه خواهیم بود».

موضع گیری‌های رامنی برای جلوگیری از اجرای سناریوی غیرقابل قبولِ برنامه هسته‌ای ایران، بسیار صریح‌تر از اوباما است. رامنی نه تنها یک «گزینه نظامی» را مطرح می‌کند، بلکه خواستار تقویت حضور همزمان نیروی دریایی ایالات متحده و ناوهای هواپیمابر این کشور در مدیترانه و خلیج فارس نیز است.

* اقدام نظامی نمی‌تواند برنامه هسته‌ای ایران را متوقف سازد

صحبت‌ها درباره اتخاذ گزینه نظامی برای متوقف کردن برنامه هسته‌ای ایران، با نظر اکثر کارشناسانِ مسائل سیاسی در جهان، در تضاد است. در واقع، اقدام نظامی نمی‌تواند باعث متوقف ساختن برنامه هسته‌ای ایران شود و در عوض باعث تقویت رژیم ایران و تضعیف گرایش‌های غربی در میان مردم این کشور خواهد شد. با توجه به اظهارات دو کاندیدای ریاست جمهوری ایالات متحده، حماقت در موضع گیری‌ها درباره ایران را می‌توان در هر دو حزب دموکرات و جمهوری خواه مشاهده کرد